Dansgroep Pigasos

In 1963, tijdens de viering van het Griekse Bevrijding, is dansgroep Pigasos door een aantal jonge Griekse migranten gevormd. Aanvankelijk was het nog een naamloos dansend clubje vrienden, dat slechts af en toe buiten de eigen Griekse kring optrad.
Met wat geld van de stichting Bijstand Buitenlandse Werknemers (tegenwoordig MIU) konden de eerste tsolias-kostuums (Grieks nationale kostuum met de bekende witte plooirok) voor de mannen worden gemaakt.
In 1965 ging de film Zorba de Griek met Antony Quinn en Irini Papas in de hoofdrollen in première in Nederland. De film was gebaseerd op het gelijknamige boek van Nikos Kazantzakis en met filmmuziek geschreven door Mikis Theodorakis. Deze film ontketende een ware 'sirtakirage' en in ontelbare plaatsen in Nederland demonstreerden de Utrechtse Grieken (toen nog zonder naam) de filmdans en andere dansen uit alle delen van Griekenland. De mythologische naam Pigasos kreeg de dansgroep toen tante Beatriki uit Athene bij Dimitra Sideri (1923-1999) en Nikos Sideris (1920-1997), op bezoek kwam. Dimitra Sideri was één van de medeoprichters van Pigasos en jarenlang de motor achter de dansgroep geweest.
In datzelfde jaar ontving Pigasos zelfs een brief van de toenmalige Griekse ambassadeur in Den Haag. De heer Grívas-Gardikiòtis: Hierbij delen wij u mede dat, dankzij de grote inspanningen van uw gezelschap Pigasos, de succesvolle uitvoeringen van onze Griekse dansen en de verbreiding daarvan onder een groot aantal Nederlanders, het toerisme van Nederlanders in Griekenland dit jaar met dertig procent is gestegen. Onze hartelijke gelukwensen en veel succes voor de toekomst!
  Na verloop van tijd ontstond er zelfs een orkest met instrumenten uit de verschillende streken van Griekenland. De groepsleden leerden elkaar de dansen uit hun geboortestreek zoals dat in de dorpen van Griekenland ook ging.
Pigasos werd steeds bekender en het gezelschap werd opgedeeld in twee groepen: een optreedgroep en een beginners groep. Deze beginners werden dan op den duur weer gevorderd. In de groep die optrad zaten na een tijdje ook Nederlanders die de Griekse dansen perfect beheersten. Zo werd Pigasos langzamerhand ook een symbool van de verbroedering en harmonische coëxistentie van twee volken op basis van de Griekse dansen.
Pigasos trad op in theaters in binnen en buitenland, kwam zelfs op televisie. Aan het einde van elke voorstelling vroegen de leden van Pigasos het publiek naar voren te komen en mee te dansen. Iets wat tot op de dag van vandaag nog gebeurt.

Van het geld dat ze met hun optredens verdienden maakten en kochten ze nieuwe kostuums. Mevouw Sideri ging zelfs dorpen langs in Griekenland om traditionele klederdracht op te kopen voor de dansgroep. Ook waren er leden zoals mevrouw Sirma Papadamakis (eerste links op foto), die haar bruidsschat aan zelf gemaakte kleding aan de dansgroep in bruikleen gaf.
Heel belangrijk was ook de bereidwillige hulp van mevrouw Elèni Tsaóuli, de beroemde Griekse danslerares, oprichtster en directrice van het volksdansgezelschap 'Elèni Tsaóuli', die in Griekenland grote faam geniet om haar nauwkeurige werk en haar onderzoek naar Griekse dansen. Zij toonde zich zeer geïnteresseerd in Pigasos - een grote eer! - en kwam naar Nederland. Ze gaf les in nieuwe dansen en liet kostuums uit Griekenland komen. Na haar dood werd haar werk voortgezet door haar assistente, opvolgster en vriendin mevrouw Plousía Liakatá. Ook zij kwam vele jaren naar Nederland om dansles te geven en te helpen bij het naaien van kostuums.
In 2003 viert de dansgroep haar 40-jarig jubileum. Veertig jaar dansen; hele gezinnen, meerdere generaties hebben bij Pigasos leren dansen. Sommige dansers leerden elkaar zelfs kennen op de dansgroep en trouwden met elkaar. Pigasos is lange tijd de enige plek geweest waar de Griekse jeugd bijeen kon komen. Het samenkomen om te dansen heeft hen geholpen hun Griekse identiteit te behouden.
Pigasos bestaat nog steeds. De dansgroep heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de geschiedenis van het Griekendom in Nederland.